De weekends en vakanties met eenoudergezinnen smaakten steeds naar meer. De gescheiden ouders vonden bij elkaar een klankbord, de kinderen vonden het zalig met gelijkgestemde (lees: met ook alleenstaande ouders) speelkameraadjes. Het weekje Texel werd een jaarlijkse traditie. Tijdens een avondmaal hoor ik iemand vertellen over de periode dat ze in een gemeenschapshuis woonde. Ik hing aan haar lippen en vroeg haar nadien honderduit. Ze verwees me door naar de website van Samenhuizen vzw. Ik ontdekte daar heel wat initiatieven en leesvoer. Ook hadden ze een zoekertjespagina.