Ik besloot om de koe bij de horens te nemen en zelf een zoekertje te plaatsen op de website van Samenhuizen. Heel snel kreeg ik reactie. We kwamen met z'n drieën samen en het lukte wonderwel om tot een gemeenschappelijke visie te komen. We plaatsten een nieuw zoekertje en kwamen op korte tijd  tot een ploegje van een 9-tal geïnteresseerden. We vergaderen meermaals, enkelen haakten af, anderen sloten aan. Er waren heel wat hiaten en onnoemelijk veel vragen kwamen naar boven. De meerderheid koos voor een plek in Lier of nabije omgeving. Dat was voor mij niet haalbaar met de regeling voor de kinderen die ik had met mijn ex-man. Ik zag me verplicht om ook af te haken. Uiteindelijk viel het groepje uit elkaar en werd er niets gerealiseerd. 

Ik werd me meer en meer bewust dat er heel veel dromen waren bij veel mensen maar dat er geen draagvlak was en de overheid niet mee wilde. Verder was er het verhaal van de kip en het ei. Er was nodig: een bewonersgroep, een visie en een pand. Maar wat eerst? Ik liet me vertellen dat slechts 2 tot 3 % van de mensen die een project wilden beginnen er ook in slaagden om er effectief een te realiseren. Dit was niet hoopgevend, voor niemand.