Schilde voelde voor mij altijd als een tijdelijke plek. Ik probeerde voor mezelf goed in kaart te brengen welke mijn ideale woonplek zou zijn: in de natuur en toch dichtbij winkels en openbaar vervoer. Kort voordien was ik oma geworden en ik besefte dat het heel fijn zou zijn om dicht bij mijn kinderen te kunnen wonen. Waar het vroeger eerder mijn droom was om te cohousen (een eigen unit waar je zelfstandig kan leven en daarnaast gemeenschappelijke ruimtes) ervaar ik nu al 3 jaar de meerwaarden van een woning te delen. En stel dat je huisgenoten zou vinden met wie het niet alleen heel goed zou klikken maar dat je ook nog eens complementair zou zijn op vlak van talenten. 

Nog 1 tijdelijke plek voor mij en dan de definitieve. Om vrij te zijn van de verplichtingen van een huurcontract verhuisden Patrick en ik naar de bovenverdieping van het huis van een vriend van mij. De vriend/huisbaas maakte ons duidelijk: 'Jullie wonen boven, ik beneden!'. Zo geschiedde. Tot wanneer de 1e lockdown zich aankondigde. Een geschenk uit de hemel voor de huisbaas dat er boven zijn hoofd nog 2 rondliepen. We besloten om vanaf dan elke avond samen te eten met z'n drieën. Ook volgden leuke babbels en gezellige momenten dat we samen TV keken. Wat een zegen in coronatijd!