Een sprong in het duister.

Na 2 kennismakingsgesprekken zetten Patrick, Sien en ik  onze handtekening op een huurcontract. We kenden elkaar dus amper en beslisten om te gaan samenhuizen in een duplex appartement in Schilde. 

Het voelde OK voor mij want ik kon opnieuw samenhuizen. Altijd gezelschap, we deelden alle kosten en ook de huishoudelijke taken werden opgesplitst en dit ifv onze talenten. Waar ik mijn 2 huisgenoten eeuwig dankbaar voor zal zijn is alle geboden hulp en steun in 2018, een jaar dat zowel fysiek als mentaal heel zwaar was voor mij. In januari kom ik ten val waarbij mijn linkerknie gebarsten is. Ik ben enkele maanden immobiel. De dag na dit ongeval overlijdt mijn moeder. Aangezien ik enig kind ben diende ik alles zelf te regelen. In september struikel ik en breek ik mijn rechterknie. Deze keer 2 periodes immobiel want er volgen 2 operaties.  Hoe had ik deze periodes moeten doorkomen als ik geen huisgenoten had gehad? Uiteraard hadden mijn dochters bijgesprongen maar dat is nu net waar ik mij heel slecht zou bij gevoeld hebben. Ik wil niet ten laste zijn van mijn kinderen, nu niet en later ook niet!