Ik nam deel aan de Samenhuizenreis naar Nederland. Een boeiende 3-daagse in gezelschap van een 50-tal mensen met wie we 8 projecten gingen bezoeken. Ook bekeek ik deze reis als een opportuniteit om mensen te leren kennen die mij mogelijk konden helpen.  Want jammer genoeg stopte het project in Limburg en was ik verplicht op zoek te gaan naar een nieuwe samenhuisplek. Voor mij waren 9 maanden voldoende om te ervaren dat samenhuizen echt mijn ding was. Het gaf mij enorme rust te weten dat er altijd iemand aanwezig was als je thuis kwam. Ook vond ik het heel fijn dat ik er kon zijn als iemand anders nood had aan een klankbord. Wat een rijkdom om samen vreugde en ja, ook verdriet te kunnen delen.   

Iemand uit de groep hoort mij mijn verhaal doen en tikt mij op de schouder met de boodschap: 'Ik ken een dame in het Antwerpse die precies op zoek is naar een plek zoals jij het omschrijft'. Ik neem niet dadelijk contact maar even later bots ik op haar zoekertje op de website van Samenhuizen. Dit kon geen toeval meer zijn. Effectief, zij werd voor de volgende 2 jaren mijn huisgenote.