De eerste zomervakantie na mijn echtscheiding. Een weekje Texel met andere eenoudergezinnen. Best spannend met mijn dochters, toen 6 en 8 jaar. We logeerden in een primitieve kampeerboerderij. Dit was voor mij een eerste, weliswaar korte beleving om een leefplek te delen. De kinderen amuseerden zich kostelijk maar ook ik vond het een fantastische ervaring.

Ik herinner me een heel speciaal moment. Op één van de avonden, de kinderen lagen al in bed, zat ik met een groepje mensen te kaarten aan de keukentafel. Eén van de andere ouders passeerde achter mij. Ik zag hem naar de koelkast gaan. Hij schonk zichzelf een glas melk in. Hoe gek het ook mag klinken, dit gebeuren maakte iets los in mij. Ongedwongen kunnen samenleven, het huishoudelijk gevoel dat je ervaart, het samen dingen doen, het samen zaken delen... Ik besloot om deze ervaring aan niemand te vertellen. Men zou mij meteen doen inzien dat je een weekje vakantie onmogelijk kon vergelijken met een constant samenleven met mensen.En gelijk zouden ze hebben. En toch..., die beleving liet me nooit meer los.

Alleszins, dit moment was de aanzet van een lange zoektocht die meer dan 20 jaar duurde.