Ook mijn jongste dochter vloog het huis uit.

Dag op dag maakte ik waar wat ik mezelf jarenlang voorgehouden had: ik zou niet achter blijven in een  leeg huis. 15 augustus verhuisde ik naar Limburg waar ik een kamer huurde in een voormalig klooster. Het was weliswaar een hele afstand naar Antwerpen. Mijn moeder en tante voor wie ik mantelzorger was mochten hier geen nadeel van ondervinden. Dus ik reed 2 maal per week op en neer. Ik moest me aanpassen aan een aantal leefgewoontes in het klooster. Waar ik het meest tegenop zag: een badkamer delen met verschillende mensen. Maar al heel snel sloot ik me aan bij een getuigenis die ik eerder dat jaar hoorde tijdens een cohousing café in Brugge: als je goede afspraken maakt went alles snel, zelfs het delen van sanitair.  

We leefden er met een 15-tal mensen, hoofdzakelijk singles. Een hele verrijking want je geraakt enorm geïnspireerd door de anderen. Ik leerde de vegetarische keuken ontdekken, ik snookerde voor 't eerst in mijn leven en  dankzij mijn huisgenoten leerde ik heel toffe mensen kennen die anders nooit op mijn pad gekomen waren. Wat me vooral bijgebleven is uit deze periode: het belang van regelmatig samenzitten en uitspreken wat je goed vond de afgelopen periode maar ook wat je niet zo prettig vond. Ook al waren dat te verwaarlozen dingen, toch delen in de groep!